خیال خیس

برای خلیج فارسی 

لهجه ی آبهای جهان را شیرین میکند

این شور فارسی که به سر داری

دریاها از تو وام میگیرند

و اطلس ها از تو آرام

ای میر پایین دست

که آسمانی در چشم خیس ات

                                     آبی نشسته

................................................................................

تو که می تابی

زبان باران هم بند می آید !

..................................................................................................

زهره ی عزیزم :

مرگ علف هرزی نبود که از باغچه دست چینش میکردیم ،پشت چراغ قرمز دورش میزدیم و لابلای کتابهایمان نگاهش میداشتیم تا کهنه شدن  ....نه دست گل با روبان مشکی ما نه همدردی های هرچند عمیق  و نه حتا رخت سیاه مادرت هیچ کدام آب رفته ات را به جوی بازنمیگرداند ودرد همینجاست که وقتی از زندگانی سیر میشوی بازهم باید زندگی کنی  زمان تنها زمان تو را تسلیت خاهد داد .

و حالا که فصل باز پنجره هاست

چقدر دور ایستاده ای از چشم هایم !

تب تند آغوشت

به شیرینی بادامی تلخ می بردم

با دهانی مسموم

...

خیال خیس من ،نگاه کن مرا

که چگونه شاعرانه بر شانه هایش شعله میکشم تا

                                                               بود

تا ذهن مسدود قفس

و رویای نشکفته ی پرواز

حالا که فصل باز پنجره هاست

در آستین کدام ابر می باری

که اینگونه شقایق های وحشی

دشت را به آتش کشیده اند

و دست ناز نسترن

در دل سوخته ی نیزارها ناله می ریزد

و آغوش گریزانت در دستان باد ....

بهار تابهار

رویای تلخ مرا شیرین نمیکند

با اینهمه

آنقدر می ایستم

که اردیبهشت

تکرار کند قد شمشاد تو را

در آینه ای که روبروی من است !

............................................................

شعر دوم :

پنجره از آسمان چه میداند

و چاله های بی آب

و من از خودم

که بی آینه ام ؟!

کودکی که کنار مسکین ترین حاجات

مهر و سجاده میفروشد

و مردی که از کوچه ی تفدیده ی تابستان بی حوصله میگذرد

بی هیچ تردیدی

سر یک کوچه پر از دو راهیست

و نگاه صبورانه مقصد

شک را از هر راهی که بگذرد

به سوی خود میخواند

زندگی از ما چه می داند؟؟؟

از تو گریزی نیست ! چشم هایت دنیا را فرا گرفته اند !